من که رسیدم، گفتند تمام شد، مال قصه ها بود او هم نرسید کلاغ قصه هم نرسید آنهایی که رسیدند را هم نمی شناسم و عشق آنقدر دست نیافتنی شد که همه ما تنها ماندیم! مریم یکرنگی

تو به من نمی رسی من به عشق نمی رسم دیگرهیچ چیز مثل گذشته نخواهد شد آن قایق کاغذی که نامش عشق بود در آب های رودخانه ای که دیگر نیست، غرق شده است هنوز پس از سالها خواب آن رودخانه را می بینم ! مریم یکرنگی

گمان نمی کنم نه گمان نمی کنم، زنده باشی اگر زنده بودی حتما مرا بی خبر نمی گذاشتی و برایم شاخه های گل سرخ می فرستادی حتما عطر تنت در هوا می پیچید حتما صبح ها که از خواب بلند می شدی برایم پیامک صبح بخیر می فرستادی و گونه های من گل می انداخت از این همه سعادت می دانم نیستی وگر نه درخت انار باغچه نمی سوخ...

می توانی تیر بارانم کنی با نگاهت با چشمان بی تفاوتت و لبهایت وقتی او را می بوسی برای مرده چه فرقی دارد به کجای جسم بی جانش شلیک کنی!

بعد روزهای طولانی طبع ما هم گل داد و توانستم باز هم از دل بگویم که چه حالی دارد. دلم را شکستی به روز جدایی چه دیدی که با من چنین بی فایی دل ساده من چرا غرق خون شد گل بی وفایم کجایی کجایی نباشی کنارم غریبانه زردم چه سودی عزیزم از این خود نمایی مرا آرزویی بجز تو نباشد تو اما چه ساده ز دردم جدایی چه آس...